Fjellsundag heime

av Lisbet Lid Venås

No ler dei kvite viddene
som eg har fått i gåve.
No spør dei svarte skogane
om dei lyt meire sove
for sola brenn Skredebrun
og lokkar vårgråt fram.
- No får eg skunde meg or tun
før snøen vert for kram!

Den kvite låma svingar seg
i myrullmjuke lier.
I isband elva kringar seg
og smyg om sølvgrå vier.
Med fjellkvat fart går løypa ned
frå vardetårn på tind.
- No gjeld det om å fylgje med
så snøgg som austavind.

Og fjella - himmeltøygde fjell -
min barndoms trauste vakt
med glim og geisledans i mjell,
dei eig ei blåsval makt.
- Når sola sveiper nut og koll
og sildrar lufta klår
får samamgrodde hamartroll
gullkorn i skjegg og hår.

Dei endelause blånane
og sky i sutlaus ro
og dagens eldbåt brånande
er heile verda no.
- Ein fjellheim full av reint og stilt.
Mi von - som himlen blå.
Solsundagsvinden kjæler mildt.
 - Og m i t t - alt eg kan sjå!

Kjelde: Villgras, Fonna forlag, 1959, s. 39

Kommentarer