Fjelldikt

av Vegard Vigerust I Dovre-storme va det ein ljod som minnet mitt gøymde frå langt attende. Da stemnde eg upp frå dal og mo på stigom inst i mitt båndoms lende: Dovre-stormen kring hø og horgje over gråe og småe sorgje, Dovre-stormen som syng og bura' over dagberg som isen skura! Høyr, det susa' og pip i skardom! Høyr, det blistra' i høge vardom! Myrke læte og mjuke låte, Dovre-stormen med aill si gåte. Um eg fann att den eine ljod fyngje vonoms sjæle mi ro -

av Georg Sauerwein Døvring paa Høvring! - e' sjø l æ' naa Døvring; Døvring paa Høvring - abrikjele lel! Sjøl æ' e vurte meir Døvring paa Høvring Sia e' budde langt burte på Sell! Døvring paa Høvring! - du fæ inkje skratte, Hogen min maata på Dovre vart att: Lang her aa lei b l i den haustlege Natte, Kvelda i nn paa Dovre, døm f l aug naa saa radt. Gjentu i nn på Høvring, døm æ nok saa snilde, Snildare enda paa Dovre døm va'; Stugu i nn paa Høvring, døm æ nok saa gjilde, Me i n vanta Sang, som paa Dovre døm ha'. Gjentu i nn på Høvring, døm æ nok saa b l i'e, B l i’are enda paa Dovre døm va'; B l iaste B l omstre maa b l eikne, kjøm Ti'e: Menneskju i nn har dæ, som Skaparn døm ga'. Gjentu i nn paa Høvring, døm æ nok saa fine, Mang ei vil knote, dæ meste ho vinnst; E' tykjy best um Triaars-Tytta Line, Ho gje l mest Døvring, aa knota ve l minst. Døvring paa Høvring! me i n e' lyt naa vandre Langt ifraa baa’e, ja...