Fjelldikt

av Olga Haugen Tanken går til sommarfjellet, ynskjer meg langt der inn. Dit reinblom veks i hellet, sjå blåne etter blåne, tind på tind. Trø på den smale stigen. Som fører mot høge nut sitja med ryggen mot varden, sjå over vidda ut. Betrakt fugl som svingar, høgt over fjellets topp. På sterke ørnevingar ber det høgre og høgre opp. Ane bris som ruskar, stryk over mose og lyng. Høyre heiloen plystra, fjellvåk som prøve og syng. Glitrande vatn som blenkjer mellom fjell i varmedis eg undrast, trur og tenkjer: Det er ikkje fagrar i paradis. Slik kan eg nyta stunda ei tid, som ein edel og kostbar skatt. Til sola fortel snart dag er forbi, går over i fløyelsmjuk sommarnatt. Kjelde: Dikt, Eget forlag, 1999, s. 44

av Olga Haugen Langt her inn på fly og vidde, mellom trauste gråe fjell. Sit eg tankefull - ser utover, seint ein sumarkveld. Høyre bekken renn og sildra. Einsamt underleg og stilt, medan brisen mjukt seg kviskra, kring i fjellet vent og vilt. Her er gamle tre med krok på, som har stått her år for år. Stridd i mot i vinterkavet, fatta håp når det er vår. Liv og leik i Jotunfjellet, tusseskrål og huldreskratt. Styr og ståk på ymse stelle, feleslått i ljose natt. Huldra vilt på Besegg dansar, vakker yr med utslått hår. Ho nesten ikkje sansar, at tida snøgt mot morgon går. Santhans-natt i fjell er over, huldrebålet ikkje lenger brenn. Tuss og troll i fjella sover, slikt fær burt når sola renn. Kjelde: Dikt, Eget forlag, 1999, s. 10