Fjelldikt

av Vegard Vigerust Det var så vakkert eit vær, og lille fru Lillian MacInTyre gjekk tur på Fokstugu-myre: "Å gid, så berusende varmt det er. Jeg holder slett ikke ut med klær!" Ho tok tå seg trøye og sko, så gjekk ho eit steinkast el' to. Så våga ho tå tå seg blusa – og dæ'med så kasta ho trusa! Slik gjekk ho på Fokstugu-myre, lille fru Lillian MacInTyre. Su-de-li-du, langt inni fjell! – I dag har det sandeleg hendt nogo lell! Det var så vakkert eit vær, og gamle Pær-Ola Sjovasslie kom rett på dama på sæter-stigje. "Å gid, så aldeles skjønt det er å være nymfe foruten klær!" Han stod der og heldt på og datt, fekk mest ikkje pusten att: Der stod det ei dame berr på lendom, sko og klæe heldt ho i hendom! "Ta frem og spill på din lyre!" sa lille fru Lillian MacInTyre. Su-de-li-du, langt inni fjell – i dag har det sandeleg hendt nogo lell! Kjelde:  Evig unge Dovre. Dikt, prosaskildring, lokalhistorie, Dovre-ord , ...

av Vegard Vigerust Ja, der ligg ho som før, Sjohætta! Så fekk oss da sjå ho att! Å, fyngje eg klive Sjohætta um ho er ailder så bratt! Men um oss nå ikkje kom upp dit lell ænda kor hardt oss trådde, kainn Sjohætta høve som eit symbol på dæ i live oss ikkje nådde. Sjohætta, Sjohætta, gavmild du æ um eg vart att på veigje! Der ligg du i såmå leie med stein og vind og rein og bræ, himilsyn over måsålænde, nå æ oss kome attende! Ja, der ligg ho som før, Sjohætta, oss pæsa' og slit og kliv! Oss bar på ein dråm om Sjohætta som var ho vårt eige liv. Men um oss nå likevæl nådde upp og såg nedpå sjø og vidde, kainn Sjohætta høve som eit symbol på kor oss lengta og kleiv og stridde. Sjohætta, Sjohætta, gavmild du æ um eg vart att på veigje! Der ligg du i såmå leie med stein og vind og rein og bræ, himilsyn over måsålende, nå æ oss kome attende! Kjelde: Fjellskrift, eige forlag, 2004, s. 8

av Vegard Vigerust Vidda ligg som ei helle tå gull, og røsslyng og blodlyng har sylvdogg på bla'om, og sjæle mi kjennest som fjeillmyrull. Og dær framved stigje attmed ein foss æ dæ så lugum ein rastplass for oss! For enda fins det folk med kaffekjel i sækk, oss tæk 'n fram og tænde bål ved bækk. Da heild du trufast hanken med ei grein, e ligg med nakka mot ein solvændt stein og ser dæ tæva gjønnum tuten. Ja, sup og svølg og kjeinn kor mykje styrkjin reinn og breinn! Og ner du attåt stire' inn i båle, da æ dæ som um livet nådde måle! Vidda ligg som ein botn tå bly og regnskoidda driv over  myrdrag og måså, og kroppen æ frosin og ynskje' se ly. Da fins dæ eit bærg som hailla' seg ut, der ha' dæ rætt samla seg spåkjærring-grut. For enda fins det folk med kaffekjel i sækk, oss tende bål om himiln sprækk og lækk. Da heild du trufast hanken med ein kvist, e stør meg imot bærgje akkurat som sist og ser dæ tæva gjennom tuten. Ja, sup og svølg...

av Vegard Vigerust Siste gneisten 'tå evigheite kan ailder slokne som glo! Dit inn vil sjæla mi vænde når gneisten frå ho ikkje kan tænde i morkne kvistom tå kjøt og blod. Da skal eg kvile i upphavs-elde, liggje og berre glø, ikkje væra redd for å dø som denne gloe i såmårkvlde i bålet her under Krongluthø. Å du mitt frosne leitarliv: Før du oskast mot midnattsleite ser eg sjæle mi kor ho sviv heim åt gloe i evigheite. Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen Boklag, 1993, s. 44

av Vegard Vigerust Så mjuk som myrull er kjærlegheite, den som eg kjenne' for deg! Men du veit at myrull – Å, mjuke myrull, den blomsten er nogo for seg. Ho veks i avsides lende og gøyme' seg burt så sær. Og lell så skull' det da hende du kom og fekk sjå meg der! Nå er oss i hop for livet, bratt kan det vera å gå, men så mjuk som myrull er kjærlegheite, og mest når det røyne' litt på. Så kom da, du vænn eg fekk meg så går oss og finn ein tind, og kyss meg og elsk meg og vekk meg med myrull som stryk mot kinn. Kjelde: Evig unge Dovre. Dikt, prosaskildring, lokalhistorie, Dovre-ord , Dølaringen Boklag, 1993, s. 42

av Vegard Vigerust I Dovre-storme va det ein ljod som minnet mitt gøymde frå langt attende. Da stemnde eg upp frå dal og mo på stigom inst i mitt båndoms lende: Dovre-stormen kring hø og horgje over gråe og småe sorgje, Dovre-stormen som syng og bura' over dagberg som isen skura! Høyr, det susa' og pip i skardom! Høyr, det blistra' i høge vardom! Myrke læte og mjuke låte, Dovre-stormen med aill si gåte. Um eg fann att den eine ljod fyngje vonoms sjæle mi ro -

Jul i bygde av Vegard Vigerust Still og kvit kom jule åt bygde. Sjogen ha' lava i liom og låg så onde'leg ljos i det myrke lendet. Ei ette ei vart lampun tende. Brått så var det som alle såg ei høgare meining i det som hende. Det kom eit bod over fjelle og skogje um større fred for menniskje-hogje. Still og kvit kom jule åt jorde. Klukkun ha ljoma med einstona klemt um evigheite oss venta lengje. Nå kom ho flugan på mjuke vengje, ailder va bygde så høgtidsstemt. Sjå stjernun skin over kvite engje. Og lydt og stilt over stugu og fjose syng det um fred onde' himilljoset. Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen 1993

av Vegard Vigerust Døre på sæterstugu va delt i tvo. Ho Kari stakk hugu uti gløtte og tok te å lokke: Kyre-o, kome no! Veondeleg vakker var ho Kari - eg kjende meg heit og mo. Trøya i bringun henna var delt i tvo, men ista'nfor å kikle ni' gløtte så tok eg te herme: Kyre-o, kome no. Da vart ho Kari aldeles rasan, ho feta ausa og slo. Såles vart nåsåbeine mitt delt i tvo. Og blodet kom fossan utu gløtte, og fysst utpå natta var det eg forstod: Ein kan kikle budeiom innmed bringun, men ikkje herme kyre-o! Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen, 1993, s. 31

av Vegard Vigerust Så pen ein bånsull syng ingor mor som du syng, Dovre, du kvite kor. Tindain dine og vindain dine tona' stilt ifrå aille leiom, sjogen driv over tome veigjom. Ljose minne frå båndoms tid syng på fjeillmål i sjæle mi. E æ mo, og nå vil e såvå lengje. E vil heim, og svive på mjuke vengje. Syng Dovre, syng meg utu myrke blindom, nå vårast landet kring Svånåtindom. Og um e drogst imot fræmondt fjeill, så va dæ Dovre som fækk meg leill. Bygdin dine og dygdin dine tona' stilt ifrå logne dalom, sjogen driv innåt gamle svalom. Ljose minne frå båndom tid Syng på fjeillmål i sjæle mi. Vegard Vigerust Kjelde: Syng, Dovre

av  Vegard Vigerust Mammut på Dovre-platået - ikkje lenger å sjå i blået. Vår heimlege dinosaur kjøvdest ned i is og aur. Men moskus finst i fjellom her, minimammut, storegut, halvvegs sau og tri kvart stut! Tonge dyret kliv så lett, horn i hugu-brasken tett! Smell det høgt i skard og hø, er det paringskamp på liv og død. Men smyg du deg innpå med kamera og ailder så nære, så veit du brått ikkje ordet 'tå før du fyk i høgste være! Moskusen tæk deg på nåsån, Gud bevare ditt stakkars liv - da ser du Dovre i perspektiv, og blodet ditt dryp i måsån. Bildet du tok, i såmå sekundet, va som bestilt 'tå Naturvernforbundet - Vegard Vigerust Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen , 1993, s. 7

av Vegard Vigerust Siste gneisten 'tå evigheite kan ailder slokne som glo! Dit inn vil sjæle mi vænde når gneisten frå ho ikkje kan tænde i morkne kvistom tå kjøt og blod. Da ska eg kvile i upphavs-elde, liggje og berre glø, ikkje vera redd for å dø som denne gloe i såmårkvelde i bålet her under Krongluthø. Å, du mitt frosne leitarliv: Før du oskast mot midnattsleite, ser eg sjæle mi kor ho sviv heim åt gloe i evigheite. Vegard Vigerust Kjelde: Skimt, 1978, s. 56

av Vegard Vigerust Det va ei vise på Dovrfjelle, ho ha så onde'leg pen ein ljod. Men det va einast i seinhaustkvelle når månin skein over Svånå-svelle at de va von um å høyre ho. "Um eg er frosen og isa, syng eg nå denne visa. Og lye' du berre lengje, er det som sorgje sviv på mjuke sjo'fuggel-vengje over ditt arme liv." Eg kom ein seinhaust åt Dovrfjelle eg gjekk og vingla og va så mo, og månin skein over Svånå-svelle, eg låg og fraus på eit røslyng-stelle, da fekk eg høyre så pen ein ljod ... Kjelde: Evig unge Dovre. Dikt, prosaskildring, lokalhistorie, Dovre-ord , Dølaringen Boklag, 1993, s. 40

av Vegard Vigerust Vakne på Haverdalssæter ein tidleg morgo med blått um tind, solljos blankt gjønnum glaset inn, kvitskura bord og benkje, kåpårkjele som blenkje! Og dovrmål uti svale – Mat servert inni stugu. Såmår i Haverdale, og Rondan syne fram hugu! Sus i fosse, men lell så stilt, fjellet ligg her med lange lino. Ikkje har eg i hogje ilt. Signe deg, Haverdalssæter, ein haustleg efta med blåst i fjell: tokke seg innåt peis og eld, berre døse og drye, sitja godtrøytt og lye på regn som slæ mot rute, bål som språkå og lågå, vind langsmed veggjom ute. Kan vel ein vandrar klågå? Somne søtt med ein tev tå fred innåt timber tå grovhogd furu. – Haverdaln, eg vil hugse deg! Kjelde: Evig unge Dovre. Dikt, prosaskildring, lokalhistorie, Dovre-ord , Dølaringen, 1993, s. 27

av Vegard Vigerust Langt inni blåe Grimsdalfjelle der vatnet renn utu himile klår, legg eg meg ned på eit røslyng-stelle og drikk så lippa mi kjennest sår. Skirare vatn finst 'kje på jorde, det skin som dogg på bergje. Men akte deg, det er styggeleg kaldt, - det frøyse' kav innåt mergje. Langt inni blåe Grimsdalsfjelle der alderdomen vart mildar å sjå, legg eg meg ned på eit røslyng-stelle og ailder meir vil eg her ifrå. Vakrare død finst 'kje på jorde, han er som vin på tongun. Eg berre drikk te lippa bli' sår og blodet frøysest i longun. Vegard Vigerust, Kjelde: Evig unge Dovre, Dølaringen, 1993, s. 32

av Vegard Vigerust Eingong skal Trollveggen reise seg bratt og svart ikkje sjåande for andre enn deg Du veit du lyt vinne over han om du skal overleva Da slår du inn boltar til å klive på Over avgrunnen leitar du etter feste hamrar vilt på sorga si bringe høyrer i råkalde vakenetter eit steinhjarta slår Det er ikkje sant at boltane er sterke men du legg ei tru i dei som skal vega opp tyngsla i deg Såleis vil du lyfte deg fot for fot bort frå livet du er på veg attende til Eller du legg berre trass i stålspissen du borar inn for å traversere til ein ny avsats å koma seg opp frå Mot Trollveggen kjempar ein med alt Den som du helst teier med som reiser seg når alle vegger har rasa saman og som du ikkje veit kva er til I mørkret talar han til deg om Betlehemsstigen han ville vera Bergteken er du Men det er ikkje døgervill du løyser boltane og lèt dei single i djupet Smilen din er ikkje meiningslaus for dei som skal klive etter deg Berre den skal s...

av Vegard Vigerust På ski frå Sjo'hættun, eit rast frå Reinheim fann eg ei dør åt evigheite Karmen skakk tå hengjefonn, dørstokken eit lavgrønt sva, ljoset va dørklinka - Ein skimt innover som berre vart verande så Dø'n sto att bak døre Evigheite er augbleket da alt er vakkert og du sjøl er sjæl. Vegard Vigerust Evig unge Dovre, Dølaringen, 1993, s. 8