Fjelldikt

av Aslaug Høydal No skjønar eg Gud kvifor du vart så hard og grusom. Du måtte bli slik av å skapa all steinen på Halvorshø. Djupe groper i alt det gråe, ber merke etter hender som har skapt. Eg bøyer hovudet, frys under dei harde hendene. Kjelde: Alt som ventar, Ansgar, 1973, s. 20

av Aslaug Høydal Eg sit her under Halvorshø og kjenner gufs frå is og snø. Men mellom alt det harde grå skjelv issoleia kvit og mjå. I kamp mot kulde, vind og storm får livet tidt ei vesal form –  ei einsleg sjel, ein blom på fjell, eit barn i krig mot bombeeld. Det er dei våpen livet gav å rømma bort og bøya av, det veike liv vert meire várt og det som sterkt er meire hardt. Kjelde: Alt som ventar , Ansgar Forlag, 1973, s. 40