Fjelldikt

Melodi: Blåveispiken. av Ola Haugen E kose me her på gåmmeildassen ein maimårgå nær sole sprett. En æ så god finne denne plassen, når`n kjeinne naturen dein krev sin rett. I mårgåsoln sit eg her å duppe og høre gauken og måltrost syng. Og gjennom døre som eg har uppe, det ange grovarmt frå gras og lyng. Her glitre ikkje i krom og nikkel, og ikkje flise og fint belegg. Men eg kein høre eit bekkjesikkel, og utsikt har gjennom gjiste vegg. E ser vipehoa æ heilt forblind, ho danse ør rondt sin kjære venn. Og burtpå veggen heng vakkre Linda ei midtsidepike fra Alle Menn. Ja, denne vår`n dein æ heilt fantastisk, sjå dyr og fugle sit to og to. Men likevel æ dæ någå drastisk, bli så romantisk nær`n sit på do.

av Ola Haugen Det æ hustre nå innve Illmeinhø, isen legg seg på tjønn og sjø. Sjå Smiubelgjinn har kvite toppe, Kong Vinter læ seg nok ikkje stoppe, e år som før kjøm`n årviss att. Sitt tepen legg over alt som vart, så fint e fargom ein gong e haust. Men nå sit lauve på greinom laust. Sjølve naturn kjøm me så nær, det æ livets rondgang e sit å ser. E bli så andaktsfyllt her e sit, ro og fre fylle sinnet mitt. Mas og kav oss te vanleg har, det burte bli, og e bli var - at det oss fæ for ein haug mæ mynt, det kanskje falskt æ - ein slags pynt. Men her e fjeille her æ det ekte, og denne meining e vil forfekte, at stutt og enkelt så keinn oss di: Ein tur åt fjeille æ terapi.