Fjelldikt

av Ragnvald Skrede Grunnmalm 1966 Den kipne bekken strøymer ovmodsglad og gløymer jord og kjelde, far og mor, og ørskedansar over lange sva, tek sysken opp i seg, blir fossestor. Så får han skjegg av or og seljekratt, blir elv med manndomstankar, blir til sjø og speglar stjernene i haustklår natt og sig i dvale under is og snø. Men elva finn seg att og trår av stad til større stjernespegling, større ro i draumestilt djup med oseanisk fred. Så samlar ho si tyngd, renn ut og ned og glir alvorleg gjennom busett mo og kviskrar lykkeleg sitt siste ja. Kjelde: Nynorsk lyrikk, Selja forlag, 2009, s. 248

av Ragnvald Skrede Den milelange åsen av stum kald stein ber eit tynt lag av mold Livna or den mold har granskogar susa og bregbrurer svaga Livna or denne mold har kvinner fødd born og menn gått i krig Smuldra i all denne mold kviler ætt over ætt under ungdoms leik Menneske blir mold medan stein er stein Berget er og var Om all mold blæs av berget vil berget skapa ny mold Berget var og blir Den milelange åsen av stum stein drøymer og skapar mold Kjelde: Lauvfall, Aschehoug, 1969, s. 14

av Ragnvald Skrede Stakkaren stunde i brattast berg: Gje meg ei hand! Han svimra, han fraus i sin inste merg: Hjelp meg du som kan! Kvi kleiv du opp i så farleg fjell? Gje meg ei hand! Du klagar, men sjølv har du skulda lel. Hjelp meg du som kan! E g skal få hjelpe deg, kjære bror – her er mi hand. Ja, livet er flokut og faren stor. Hjelp oss den som kan! Kjelde: Den kvite fuglen , H. Aschehoug & Co. 1955, s. 55

av Ragnvald Skrede Boren av skridande bre, lagd på ein tind, endeleg løyst or lega og send som i susande vind, men stansa på nytt av meinslege makter – slik ligg steinen på stupet. Kviler i ladd ro i tusenår, duvar i drøymt framsviv, dirrar i minnet om avlaus-tan. Så bikkar, så losnar det ein sundagsmorgon. Fjellet kastar med nakken, set i eit skingrande hanegal. I ei stutt, men veldig stund er draumane røynd: Slik fart f i n s t! Bleike står vi og skjelv i krutrøyk: Har du sett slikt flog over fonn? Har du høyrt slik sukk eller kjent slik fred? –  – – Boren av skridande bre . . . . Kjelde: Den kvite fuglen , H. Aschehoug & Co., 1955, s. 22

av Ragnvald Skrede - Det smell som skot når vinden gufsar om høgan tind; det er så kaldt på tinden, så isande kald ein vind. Kva vonar du her å vinne? Fylg meg i dalen ned! Korleis k a n du få or minne vår lykke, vår heimefred? - Tal ikkje som ein dåre! Eg ser så vidt om land, eg har gløymt bygd og åre. Du er kvinne, eg er mann. Kjelde: Bak dei siste blånar, Aschehoug, 1961, s. 48

av Ragnvald Skrede Turrbrend er mine dalsiders jord, ber liksom ei skorpe av tre. Dogg, regn, tårer skrensar av dei, gjev ikkje, finn ikkje fred; rasar i ørvæne lukt i Finndalen ned. Og no rullar Finna, mitt livs elv, stein, stein, stein. Som dyr med krøkte rygger tanar over dirrande botn stein, stein , stein; hard, vond, vitlaus kvervlande rullestein, stein, stein, stein. Kjelde: Vintersvale, Samlaget, 2002, s. 24

av Ragnvald Skrede Livet er som å gå Besseggen: Syner som blankaste barndomsdagar og kveldsfreden god etter fullførd vandring eller avgrunns djup ventar deg etter som alt er laga ... Livet er som å gå mange Bessegger. For livet er ein draum, livet er ei rekkje draumar: Du kan ferdast i lavande paradislundar og vakne i gru på det ytste skjer; du kan segle i svartnande vitlausfart mot kimande, krasande undergangen og vakne i skogsus på Fredens øy  – gong på gong ... –  –  – Livet er blodig og sælt. Sigrar og tap og nye planar  – nye Bessegger, nye Bessegger. Alle dine voner kneggjar som hestar mot Jorsalferd kvar gong, kvar gong ... Det er livet å gå Besseggen. Kjelde: Det du ikkje veit , H. Aschehoug & Co., 1949, s. 29

 av Ragnvald Skrede Såg du ein einsleg blome som duva i solbris mild langt oppi fjell, der ingen ventar at liv er til? Slik kan ein stundom finne tankar som blyge bur bortgøymde djupast inne der som ein minst det trur. Fjellet er hardt og steingrått, men blomen er kløkk og fin; ber i si skire klokke doggdropen blank som vin; spreier sin veike ange, smiler i sol og vind. Ein, kanskje, ikkje mange staden og blomen finn. Kjelde: I open båt på havet , H. Aschehoug & Co., 1952, s. 34