Fjelldikt

av Aslaug Vaa So fall det snø over klaka mold, gøymde spor etter foten rita. Og snøen strøydde sitt gode ynde med lette stjernur på tungtrødd stig, og ør og salig burtunder holtet rjupa dåna i stjernefyket og sovna inn under kvite dyna. Frosten kom og dei spor skaut upp. Harde omrit av iskrystallar teikna lengselens opne sår.           * Snøen dyljer for sporets leiting. Frosten syner ein vegs forvilling ... So spreier kulden dei kvite vengjer og notti sittrar mot morgongryet til vidda skjelv millom liv og død. Då bryt ei solstråle iskrystallen og trengjer ned mot ei fuglebringe. Rjupa svingar seg upp av snøen og hjarta bankar uvitugt, blodraudt utover vidda og sprengjer frosten. Kjelde: Aslaug Vaa, Dikt i utval, Noregs boklag, 1964, s. 139

av Aslaug Vaa Det skein ei sol ivi Nivelkinn - - dei skein ei sol ivi svadir og hei, ivi myrullflottir der bjørkane små sprikte på tuvun og hjasan smatt attom buskar og stein, - der drøymde eg inn i livans og daudt, i æ'an som rann, i fuglan som fauk, i ljosflekkan langt atti skarv og fjell, - den smilen du smilde ein gong. I kjosir og løkjir, i skuggen av vi'er i nutan som skifte frå svart til blått - såg eg augaet ditt. Det skin ei sol ivi Nivelkinn - og sende sitt liv gjenom draumen min - gjenom diktet mitt. Og det diktet var du, du var skapt av meg, eg ha lengta deg fram til eit liv for seg. Den soli gladde - og Nivelkinn låg i dikt og draum, gleid i skuggen burt. Skiggen var kald, isande kald og dreiv meg på veg ifrå Nivelkinn. - Den vegen var hard, steinende hard. Men soline sviv og jordi driv, det utenkte hender, det daude tek liv. Og ein dag vart du liv. Du stod der på vegen og smilde den smil den eg ha lagt inn i det ski...

av Aslaug Vaa Ingenstad er ein eismall som uppi vieren, ja uppå vidda. Høgt ivi der som bergbrurin stend i ufsin og skin i den grøne silkestakken sin, høgt ivi smylegras og rume der dei smøygjer seg kring kvite bjørkeleggir i ljuve kjosir og hallir, der ljos og skugge leikar seg i skiftande tæpe og breier sitt mjuke ynde ivi hugen. - Men på vidda skyt dei kalde kvite fennan rygg imot himilsyni, og sender frå seg ljosegrøne, fyssande æar som hiver seg i stryk og kviler ut i stille løkjir og blå vatn idet dei skjer seg veg gjenom endelause flottir, fyrr dei slengjer seg ut ivi bjørkelidan i brusande sprang. - Men på vidda er det so stilt at du høyrer stigi dine glida på fænen; - er det so ljost at når du lyfter arman er det som du held kring kvite skyir som fyller bringa med høge tonar; - er det so langt at du blir standans og aller veit om du kjem fram. Ja, der er lenger enn langt, for når du leitar mot målet gjeng du deg inn i himilsyni. Ingensta...

av Aslaug Vaa Stundene då eg drakk med utyrst av livets kjelde, kjem att og att og lyser over mitt livs ulende som eit Himalaya. Dei fjerne tindar i snjoglansen ovanfor voksterlina er mine mål. Lat meg vandre som ein liten på jord, - eg må fomle og bie - og må finne dei små stigar, nesten usynlege til mitt Himalaya. Kjelde: Aslaug Vaas beste, Samlaget, 1993, s. 43

av Aslaug Vaa Bjørkelidan stend og tøygjer seg imot det høge berget med det harde grot. Bjørki neiar i den grøne stakken og berget briskar seg og slær med nakken. Bjørki ringlar upp med blekkji sine små. Berget møter ho med kampesteinar grå. Ho kikkar upp mot toppen, kliv i reinan og smett og smøygjer seg uppivi steinan. Då rister berget ryggen sin og ris i ras, den kvirve bjørkebuska vil det knå i knas og steinan losnar kring i urd og ufsar og ned igjenom gil og djuv dei bjørkbuskan                                                      knufsar - - til dei tek botnen og i åi dett med vatnet bublar seg og kring seg skvett. - Då raset gjekk låg bjørki flat nedetter, med snart dei sprettne greinin upp seg retter. ...

av Aslaug Vaa Kvar er lykka? Stundom i eit vatn der himilen speglar seg  – der nutar og lidar og nes sym som i ein glidande draum. I kveld er det i eit fjøllvatn, mektugt og breidt med æar som fysser uti, kvite av isen fraa fennan paa vidda. Og bratte reinar med bjørkekrullar og rape og viu og tett grøn brisk stend paa skallen i vatnet. Ei bergbrur stod i ufsi og sprikte med den kvite                                                                  serken sin og spegla seg att djupast i vatnet, med´ tusen sjønnur dansa ut fraa dei grøne skaalin. Ho er som lykka millom to menn´skje. Ho er ikkje tidt aa finne, men ein dag stend ho der, i harde berget, og daa er ho ansleis enn alt anna. Naar bergbrurin speglar seg i myrke fjøllvatn, er det to som smiler til einannan, er det to som vaknar or drau...