Fjelldikt

av Ragnhild Kolden Forlikt med viu og vindflogo sviv eg innover viddene når det blir sommar Ein sliten kropp årekkjer seg ved synet av sjogflekkute fjell Sårflengjer i sjela vølest når fotblada søkk ned i moselyngen ved Gjende Kjelde: Ho inni meg, Dølaringen, 2001, s. 25

av Ragnhild Kolden Vårherre sende ein kvervil over Gjende Slengde vassdropar opp i veret og gjennomloga dei med solskin Kjelde: Ho inni meg, Dølaringen, 2001, s. 21

av Ragnhild Kolden Eg veit ein stad inni ville fjellet der alt er forvitra til berg og stille og bekblått vatn Dit kom eg ein gong ein tidlaus regndag Midt i det myrke urtidsandletet alle steinskapte landskap ber stod eg og kjende kroppen krympe til inkjes mot det å vera den eldste av steinane der. Vart som eit vinddrag gjennom glupen - lett over lendet og så: forbi medan steinen og vatnet og stilla låg der dei ligg til evig tid. Der inne har lendet sett seklar gå i uforanderleg øyde og storslegen togn og visste det ikkje. Og eg, som veit, skal vera eit vinddrag og sidan døy. Kjelde: Ho inni meg, Dølaringen, 2001, s. 59