Fjelldikt

av Ragnar Solberg Morgen, med barflekker og skjør natt-is på hyttetur. Snøfjon i høyden. I håret mitt striler en regnskur. Jeg sitter ved steinbordet. Og kjenner det rygger som i drøm med våte ruter av levende skygger - Regnperler triller i krekling og mørkegrønn einer. Brunspraglet rypestegg spansker seg morskt i kvist og kvast, lokker kom herr! på en skarefonn med mosesteiner og skjener lydløs, som en lysflamme, i tverre kast. Bekker fosser. Jord-eim og sevjelukt fra vidjekjær og neverblanke bjørkegreiner med friske grønnskjær. En dansende solstreng streifer pannen min, ømt og vilt, stuper i stride bekker og snøvann som sikler stilt. Regn sprener i sprøde fonner, kvisker: Landet er ditt, skinner mot deg med tinder som klarner - sprakende kvitt med skydrift og skygger og is som gnistrer - fabelblått, - og fra himlen lyser i ild et drypende gullslott! Kjenn luften og jorden møtes. Jeg blir andektig stemt, blusser som en elsker fra uro til skjebnetung fred - He...

av Ragnar Solberg Fra månehimlen en ny dag gryr i sol, åpner mitt land - og åpner livets hjerteslag dypt i meg, en ensom mann. Roglet og blå som fuglebryst bruser skyer for sval vind. Brune lier skinner bronselyst - og dette er skogen min. Bekk klukker i moll, svart og mjo. Tinder lyer, gnistrer kvitt, stiger i mektig, størknet ro - og, se, alt dette er mitt. Månemorgen med gull i munn. Glitter hildrer blygrå nut og soldryss i rim hvert sekund spiller dagens lykke ut - Kjelde: Kjærlighet til lyset , 1966, s. 9

av Ragnar Solberg Det æ stilt. Frå skuggjegråe sjogje skyme det aurgåmålt audt, kravla dove og halv-daudt - susa som regnskjyl over vidde. Men vidde søv, ho. Frå skomflødde himile vælta tonge skådda ned og tviheld blåsvarte tre - gjere augun mine nattblinde - E kan kje sjå meir. Frå avhol djuft i sjogje syng det kjøvd og kjenst og nytt - ei ljoskolv med eira glytt stig ti kvelt ekko utu skåddun. Tru frå Is-Gude? Frå einsle, skambiti sjæl be' det og kviskra strengje som ha halde på lengje og e ha kje lytt ette før nå. Nå ha e vakna! Kjelde: Dikt i utval, Aschehoug, 1968, s. 21

av Ragnar Solberg Du høge fjell ti sjog og eld, du blåe hø og foss og sjø, du fuglemyr og blomster-eventyr, du kvite tind og ville vind som mot me syng, du brone lyng du grøne li – du stille tona mi, med brus tå æ frå fonn og bræ ti vårljos natt, – på fangade dine e me sjøl og mine ska finne att! Kjelde: Du fjell – . Dikt på Dovre-mål , H. Aschehoug & Co., 1938, s. 5

av Ragnar Solberg Det er hyven kalven kjøm att og bak, sa'n Klen-Ola, på kneom 'n krak. -N gol og fulgde med ståkom stødt. Dilder-Martin og Dilder-Oline, sa'o Mosyst, fadder åt manne sine: Det er hyven å vera født. Det er hyven ner vette og vokste - sa'n Vehll-Frek, ein syrill ha' svellhogste - fylgjest åt, er tå såmå slagje. Hyven med tåto, sa Buttil-Botta, ho ga ikkje suge ho, damåtta. Hyven, sa Sjafsen, er sist på dagje. Hyven er mennan med sol i rutom. Hyven! log jenta, slå an med gutom. - Illrote ha' ingen tå vælstand: Reise på marktnan, drive på onne, væra på verde og frelse konnet; men Gud fri deg for gode åtland. Det er hyven, sa guten, i fjellet, stille på rein, bli trøytt og maure, somne inn onde ei måsåhelle og vakne utkvilt og fiske aure, og rangle roleg, tå stygge flugan, te' sætre lyse i bakkehallet og ong-budeia ho stilt kjøm  smugan' og lære uppatt om syndefallet. Det er hyven å slåss, si ein tå de militær...

av Ragnar Solberg Kuran og Turan og høyr kor det læt. Den eine skratta, hin sutra og græt. Kuran og Turan med sløng og med hopp og skinande blank og ormlugum kropp - Kuran og Turan snart snar og snart sein blenkje og myrktna og kjæla kring stein. Sprett upp og spræna og græv kvar åt se' - glætt over svaberg og spring messom te'. Kverville kvitna i kryss og i kross. Før du veit ordet er Kuran ein foss. Men Turan knurra og kvasst blir'n sint. Han tær seg drag att  - og detta gjekk fint! Han små-klukka glad: - Eg fekk større fall ... Og Turan tura og tralla ein trall. Kuran og Turan? Er det du som spør: Viltre krabate og to tvillingbrør. Kuran og Turan er fjellbekkje tvo - møtes i sjøe og stilt fell til ro. Alle ligna oss slike tvillingbrør som famna  'n an' i glømsel og dør - Kjelde: Livsskurd, Aschehoug, 1950,

av Ragnar Solberg E høyre ti myrke kvelde ein song tå ondeleg kjærleheit ner vind susa paa harde fjelle jordbonde fraa all evigheit. Båndomen min det æ som syng, det kjøm frå djupe ei minneflo, det tona frå sjog og stein og lyng der vogga åt sjæl'n mine stod. Sjæle i myrke oværsnet ho bli som eit tempel vigd ei tid da vind skratta og ylde og gret og vill song inn mi melodi! Kjelde: Is-gud, Aschehoug, 1937, s. 207

av Ragnar Solberg Blånende hav over kvite bre. Blånende hav over grønne tre i vårsolglans. Se liene speiler sitt eventyr i bølgne vårlig blidt, og tranene skriker fra tjern og myr         i riket mitt! Men heilo på mosgrå tue fløyter tungsindig dikt til minne om Eysteins stue         - øde og rikt. Hør luften toner så strengeklar i en duft av snø og jord med stenk ifra blomst og bla'r         og gress som gror; men sterkere enn blomsterklaser         og lienes solløvbrus         dufter to gyldne einervaser         ved veiens grus. Jeg kjører frem i mitt rike, og vårduft og sol og vind bæres mot meg med traneskriket         i sjelen inn - Det skyller en glødende bølge, en gullstrøm fra havet vest, og vi fikk et...

av Ragnar Solberg Eg sitt still ti måsåfjell - høyre hausten ljome. Hustre òg ein seinhaustkveld med alle sætre tome. Gamle gråe vehlle hus onde ramsvart håmår ligg på stein og tæla grus og glåme grønt mot såmår. Stygge sjogen ri og ryk over blåe høe, og så mjuk og mild 'n fyk der kjærringkjørre bløe. - Og han legg seg kvit som krit, gjyv um skal og skrente, - som ho sa ho Støste-Brit: - Nå er 'kje meir å vente! Men eg ynskje som 'n Pær - 'n kleia seg i hugu: Ha'ss enda fått måsåvær, sa'n og gjekk nordi stugu. Eingong sa'n blidt på skøy - 'n heldt seg for nåså: Bie te' Helgomesstøy så bli' det vær åt måså. Eg sitt still ti sjog og sus - høyre hausten ljome, men tru gamle sæterhus på desse ti'n står tome? Va'de'se'likt! Ståk og styr - grynt frå håse tusse, - jø, d' er korkje folk hell dyr - værre 'ell fant og fusse! Og tykjy sjå, kåt og snar - som ein vind frå hø-om - huldre, dan...

av Ragnar Solberg Fjellstort og fjellsmått – ja, her må eg dikte. Her vakna eg uppat åt ansvar og plikte – Fjellstort og fjellsmått – det skin ti det blåe. Tindan stig mektoge men blomstre er småe. Kjennest du ved meg ein åliten pyrill som smile halvt polisk åt skodd-skyom rådvild? Ruskevær kvølvest – vind kvikna og bær se' til solsmilet brå-skjølv for tongsinn i verset – Det slæst i meg sjøl kæ som rangen har fått når det myrke blir stort og det ljose blir smått. Men slik vill det bli for ein og for alle: Ei solhøgd i sinnet legg skugge mot fallet. Fjellstort og fjellsmått – med kvit-tind og svartstup og blomster som elska frå innst i mitt hjærtdjup – Kjelde: Livs-skurd. Dikt på Dovre-mål , H. Aschehoug & Co., 1950, s. 141

av Ragnar Solberg E fell på kne her ved villfjellet kvitt og takka de' kjærest, for alt det som æ ditt – din skafna og eld. På de' sole fyst renn og sjå de' alterljos kyrkjestilt brenn. Suset tå høgtid frå myrtne på jord og djupe skjølva som i hjærta' mitt gror bli' e alder fri; men tindan dine står og vitna som ein dråm um evig vår. E kysse så glad di is-skura ur og e takka i bøn ein stor og sterk natur som i nåde ga – Kvite bringa på de' som lyse tå lengsel vill gje me' fred. Kjelde: Is-Gud. Dikt på Dovre-mål , H. Aschehoug & Co., 1937, s. 208

av Ragnar Solberg Is-soleie som veks ti tæla jord onde bræ og bråne, oskyldskvit du røe, ljos og rein du skin som ei vårbrur, blug og fin ti hard natur. Ein diktar æ kjæresten din. E som du æ hjølpelaus, onde oendelege himile. E som du skrelle tå og skranta ner kje kåte gust kysse skallin min ti kaldt sol-drev ette fjell-ekslom. Vehle blomster – du  æ ljos og rein. E som æ suhla te i sjæl og sinn - tru  e  frelse vinn? Kjelde:  Du fjell –. Dikt på Dovre-mål , H. Aschehoug & Co., 1938, s. 127