Fjelldikt

av Olav Aukrust Eg gjekk under haustgule lidi ein sundag i lauvstakk-tidi, kom inn på eit attlagt lende - villmarki tok eit slag ende. Tri hyttur låg att her med småe gunådslege armodshus: det va' Rindhøls-plassane gråe på murom i raudaur og grus. Dogg skein på stigar som spekne i sol tina upp attpå natti; siste såtun' var tekne, - ei , berre, einsleg låg att i ei dokk millom steinbleike røysom, og sylvkvite bladi av bring låg bleikna i blaknande høy som var sanka på skrabbom umkring. Villgraset svartna i såta, røyksopp og lyng var i verde med; kraggen rundt rotnande åta bruktest, ein gong, til å gjerde med... Angar frå næraste hytta ól ein forvillande rus: til fôr-lyu no vart det nytta, det utlivde, glaslause hus. Allstad var utslætti slegne - fortenkt vart eg stå-ande stire: doggsprengde reinur og tvegne i haustglansen glitra so skire mot halmeblìket som lyste der åkrane bleikna og skein, og husmanns-sumaren hyste ei høgtid so blånande rein...