Bølingen slepp ut
av Jakob Sande No spretter lauvet no grønkar graset og sola skin over Jonsoknut, og fluga surrar mot fjosmurglaset, og kua rautar og stundar ut. Der kjem budeia med massingbjella og kolven mjukt i mot malmen syng om sol og sommar i sæterfjella på vide beiter av gras og lyng. På låvekloppa med påk i neven står eg og broren min trygt på lur, for rett no veit vi det vert eit leven som heile garden på ende snur. Vi høyrer rauting og ståk frå fjoset, og fyrste kua i døra står. Ho blunkar blinda mot vårdagsljoset litt støl, kanhende, i legg og lår. Men best det er som ho brått seg sansar og slengjer bakparten ende opp, og yr og kåt over tunet dansar med skeive, sjanglande nautehopp. Der kjem dei rennande heile skreia med ville fakter og håse raut, som var det sjølvaste oskereia og ikkje velvorne, vaksne naut. Dei unge dansar på lette føter so sand og småstein for klauva fyk, og prøver styrke med gamle krøter, men vanlegvis får dei herleg stryk...