Fjelldikt

av Hans Nygård Det er eit sagn om ei jente som heiter Jøronn som vart innteki i fjellet. Ein mann frå bygda, "Storbakkjin" var på fjellet om hausten for å gjera ymse slags arbeid, og da såg han dette som diktet handlar om. Har du hørt gjete kå Storbakkjing såg, dein hausten hein einsleg på Høvringje låg? Hein skulle sjå ette måså og lågå te ved og vele hafellun som storvind bles ned. Ein efta hein rusla ni Valamorkje, for å finne ei sveigbøl te faheillhorkje. Dæ tufsast ei ri før bøle æ funne kveillsole raublank frå tindom æ runne. Haustmånin gulblank burti Småhaugom spratt, sjeinun hælvblugje inni skumskote smatt. På ein stein uppme kve`n sette hein bøle si ned, heilla seg attpå og såg ikring seg. Attmed gjekk fjeillbekken sikla og sildra, mæ tåre i augom si einslegheit skijildra. Di rauborne blae hekk flipra og susa, blomein ha smogje ni torve og dusa. Rondt sto di mørke, obændoge fjeille, burti bryne døm reis som jætto i kveille. Kveill-svale måns...

av Hans Nygård Ein gong kom det åt budeiun på Bø, så vakker ei jente, ba um få lånt lite brød, og um ho fekk dein smør-rull`n ho ha stån, dæ skul` bærre bli eit snertande lån. Ho skulle niste ut keill`n sin te fjeill, og hein va så sur når ho ha` for seg slikt steill, trast hein va reist så ho fekk lite fred, skul`ho kjinne og båkå og kåmå dit ned. Ho fekk lånt såpass at niste ho ha, sveipte dæ i stakken og burte ho va, um kveill`n kom dæ att både smør og brød, men slikt smør ha døm eilder avla på Bø. Kjelde: Dikt og prologer frå Sel, 1985, s. 96.

av Hans Nygård Far vel Veltbu å takk for lag, nå lyt e fløtja ned frå deg idag. Dæ stussleg æ, å sjøljast ve, den som har gjort ein gla tå se. E takka lyt for alt e feinn, som mjukt å stilt igjennom tankein reinn E æ så gla, for alt du sa, for vakre minne du me ga. Einsleg gjekk e ve deg og rusla, mæ eigne tanke e heilst for å tusla, å, gje e ein gong fekk følgje mæ der heilst døm æ. Kven veit um meir du famnar me, når e åt folk i dale lyt tå ne. Når mørke for i dale der, min hog seg leikar uppå her. Ja, hulder kom nå å fløtt inn Veltbue må du heille rein å fin. Du ofte fæ, nok fremon der når hogen min åt dale fær. Kjære minne som vart se dølje har e mæ me som au gje følgje men gla i hog ta imot me lell, far vel - far vel. Kjelde: Dikt og prologer frå Sel,1985, s. 96.