Fjelldikt

av Jan-Magnus Bruheim Dei gjekk der saman og beitte innover myr og mo, den kvite hjorten og mor hans. Ikring dei var fred og ro. Bork gnog dei og beit av baret. Dei nuppa i knupp og grein. Lågt vest i Skorveskaret den bleike haustsola skein. I logande lauvfallslier inne i rustene, der i skuggane, lyste rimet på mose og lyng og bær. Dei lydde med lyfta hovud, vàre for kvar ein ljod. Vaktsame slutta dei beite - Dørjande stille dei stod. Var det vel noko som tusla? Dei lydde og såg ikring. Knast det ein kvist i skogen? Nei, det var visst ingen ting. Ungskogen gav gode beite. Dei gnog borken og åt. Alt var så stilt og fredsamt. Då small brått eit børseskot! Det som om lufta rivna! Stilla vart støytt i knas. Attljoden høyrdest frå berga som om det gjekk eit ras. Lurande fram utor skogen kom dyret som gjekk på to. Stavstill sto hjorten ein augneblenk og kjende kor hjarta slo. Unghjorten rømde i redsle opp over bakke og bratt, inn gjennom skard og s...

av Finn Sandum Det ligg eit vatn trast innpå vidda og vegen dit opp er tung og bratt. Eg tende bålet der innpå stranda og låg og fiska så mang ei natt. Når dagen stampar i tunge stunder eg tenkjer ofte på bålet der, når tunge tankar i tusen runder legg klamp om foten kva enn eg gjer. Da ser eg bålet der innpå stranda og ljoset tvers gjennom skodda når. Eg let att augo og roleg anda og kjenner eimen av ungdomsvår. Eg høyrer gauken i sommarnatta, eg høyrer vemod i heilolåt. Litt oppi lia ein rypstegg skratta' ved stranda ventar ein gamal båt. Kjelde: Finn Sandum (2012)

av Theodor Caspari Hvor høyt over vidder og vanne den velter den mektige Memurubre mot tinder og styrtende strande, der ligger et kongelig mausole. -    Her sover så tyst i sin grav en drott over blånende lande, og ingen vet noe derav. - Dypt under brehavets bårer der hever seg dristig den veldige hall, der blinker i blågrønne årer i hvelvet det kjølige iskrystall,    der glitrer med perler og lin med søyler av stivnede tårer, den selsomme gravbaldakin - Der nede på sølvstukne puter der hviler i døden den villene rein, den herre til breer og nuter - et rike av blågrønne jøkler og stein. -    Så lunt mot den gråbrune pels det kronede hode han luter, for nå er det aften til fjells. - Men engang var det dag om tind, ungdomsglød i gammelkaren, engang skar'n rappere enn viddens vind gjennom fjellet, engang var'n høvding over høyfjellsvalen:    Heimdalshø til Uladalen,    Falken fra til Glittertind . - I sin ...

av Tor Jonsson No dryp det blod i snø. Det bed frå svarte augnedjupet,  – og angestbåra bevrar gjennom hold: Eit stakkarsting, ei livredd rjupe, som, snarefanga, snart er død. Det kveldar over fjell. Og månen kliv imellom tindom, i kalde hjartelause himmelhav. Ein vindgust sældar snø på rindom og kverv i kvit og månljos kveld. Ei stjernebru er strødd, med æveblenk i jordlivsdagar,  – ho speglar seg i svarte augnerømd. Og nordljosteppet skjelv og blagar. Men auga stivnar, gjennomglødd. Her hjelp 'kje bøn, her hjelp 'kje gråt. For livet sjølv dreg snara åt og kvæver i den kvite snø ei von, eit einsleg minne om sumar over fjell og finne. Kjelde:  Mogning i mørkret , Noregs Boklag, 1943, s. 41

av Olav Aukrust Eg fór og fiska og fylgde elvi    og gjekk og lona til seint på kveld.    På hausten leid det, og no kom natti- eg fann meg kvistbrask og kveikte eld. Eg nørde elden og tende pipa og såg på va'n um n rakk n'i ripa,-    eg røykte smått,    eg drøymde godt, og blanke glohaugen livde. Men skyén tettna, og himlen svartna-    og regnet losna so meinbrått. Eg berre røykte og let det skure: "Det er so vidt det vert steinvått." Men regnet auka på etter kvart, det, og berre verre og verre vart det,-    det hølja ned,    og annas ved no såg eg haustnatti tok meg. Eg freista  berge meg best eg kunde:    "Ondt ofte lider den fiskermand",- men vêret flødde i svarte natti, og flaumen slo inn i grøne land.    Og tora brulta, og regnet strøymde, høyr lufti susa, det saud og fløymde-    med gòv og gufs    kom elvi stups,- ho steig so fort at - ...

av Olav Aukrust Eg klistra tytingen der eg trødde, i kvite snøen han låg og blødde, ein liten nattgamal nysnø såg n'i bygdi frå høgt i hø. Rein han låg over stein og såg seg sjølv liggjande likbleik langt, langt inni ville fjell. Eg drap ei rjupe, og skòtet dunde, og fjelli ropa, og urdi runde - derpå vart det so daudstilt. Fjellet nemnde seg, várt og vilt. Stur eg stod i ei urd, og blod brann i drivkvite snøen langt, langt inni ville fjell. Varme, villkvite fuglen bivra, i opne nebben stod blodet livra, eg stod og svimra i krutrøyk, - redsla kom som ein skræmd øyk, - - eit liv var sløkt, eit liv forstøkt stod einsleg att med sitt eige - langt, lant inni ville fjell. . . Dikt i samling, Gyldendal, 1967, s. 49