Fjelldikt

av Ove Røsbak Får je sjå slottet før sola søkk under? Bygda er bak meg, fjellet er framfor. Borte er stemmen i skoga som kviske gåter frå b'ynelsen, gåter frå opphavet. Forfedra ferdes nok ennå blant treom. Grovøkser, hakker og løvkniver bær dom. Je går i frå dom, je vil sjå Rondane. Je vil sjå slottet før sola søkk under. Fjellelva riste runer i skifer. Tavlen hu skriv på heng i en canyon. Fosserøk driv, og sakte får Ula hopen ta stenheller slik hu vil ha dom. Tusen par auger stire frå ura. Kvasse er blikka åt dom under jorda. Je går i frå dom, og stega blir lette. Je vil sjå slottet før sola søkk under. Vega fell vide, men snart er je framme. Fjellheimen blir tel florlett kulisse. Sakte slår rommet ut vifta med farjer: rosa og flaskegrønt, djuprødt og lilla. Gråtoner brer seg når farjen har falme. Snart vandre månen på vatnet med sølvslep. Skumringa stig, og je har hatt auga. Gullslottet heng, om sola sokk under. Kjelde: Midtvegs: dikt, Gyldendal, 200...

av Theodor Caspari I tidenes morgen - da jorden ble til - i mulm og i mørke begravet, - da fjellene rullet med skavler av ild som rykende bølger i havet, - da var det de fødtes . - I tidenes gry, i mulm og i avgrunnens bulder, - da veltet de fram av den ravende fly, - og reiste seg - skulder ved skulder. - Da soldagen rant over fjellenes bryn og avgrunnens vikende vrimmel, da lå som en drøm, som et hildrende syn - en borg mot den flammende himmel. - Og furet av flammer og skuret av vann - og herdet i værharde netter, - med isgrønne botner og sølvhvite band - steg Rondanes hærkledde vetter. - Og slik har de stått der i tusene år og verget om landet der øster - og lyttet til tidenes skiftende kår og dalenes stridig røster. - Snart hilset av prester og pilegrimssang, snart hyldet av trell og av herre, til årle - en skinnende morgen - engang de hilset den mektige Sverre . - Ja, slik har de stått mot det luftige blå og løftet seg skulder ved skulder, lik bøyge...

av Johan Nordahl Brun Rolfsen Ifald du følger mig over heien, saa skal jeg  vise dig sæterveien, saa skal vi fare i fjeldet ind, :,: hvor solen gylder den hvide tind. :,: Vi har saa lidet af agerflekker, og mere er det, som skogen dækker; men fjeldet dækker nok allermest - :,: i nord og sør - og især i vest. :,: I Gudbrandsdalene først vi frister: der vokser furu på høie rister; der faar vi krabbe os fod for fod;- :,: saa har vi Rondane midt imod. :,: Og nord paa Dovre , paa vide vidder, der er det, Snehætta mægtig sidder; hun sidder rumt paa sin dronningstol, :,: og hun har svøbt sig i sne og sol. :,: Men vil du vide, hvor bedst du finder de fagre flyer, de fine tinder, saa følg mig ind under Jotunfjeld :,: en riktig skinnende sommerkveld. :,: Da skal vi sidde ved Glitretinden, hvor skodden viger saa smaat for vinden; da skal det hviske i hjertet ditt: :,: "Aa nei, aa nei, er dette mit?" :,: Kjelde: Meer grønt er Græsset, Norsk barnepoesi fr...

av Aasmumd Olavsson Vinje Tittelen er seinare språkleg normalisert til "No ser eg atter like fjell og dalar" av Olav Midttun (1942). Også kjend som: "Ved Rundarne" No seer eg atter slike Fjøll og Dalar som deim eg i min fyrste Ungdom saag, og sama Vind den heite Panna svalar; og Gullet ligg paa Snjo som fyrr det laag. Det er eit Barnemaal som til meg talar, og gjer' meg tankefull, men endaa fjaag. Med Ungdomsminni er den Tala blandad: Det strøymer paa meg, so eg knapt kan anda. Ja, Livet strøymer paa meg, som det strøymde, naar under Snjo eg saag det grøne Straa. Eg drøymer no, som fyrr eg altid drøymde, naar slike Fjøll eg saag i Lufti blaa. Eg gløymer Dagsens strid, som fyrr eg gløymde, naar eg mot Kveld av Sol eit Glimt fekk sjaa. Eg finner vel eit Hus som vil meg hysa, naar Soli heim mot Notti vil meg lysa. Alt er som fyrr, men det er meir forklaarat, so Dagsens Ljos meg synest meire bjart. Og det, som beit og skar meg, so det saarat...