Fjelldikt

Kom med liv og lange dagar, liv for lund og logne ås, liv for eng og skog og hagar, herlege gud Helios! Høgtid gild me då deg lagar, herlege gud Helios! Kom  med glans um tun og tindar, solgull skirt på sjø og foss, sus av milde sunnanvindar, herlege gud Helios! Bløming rid på rygg og rindar, herlege gud Helios! Kom med vår og solrik sùmar, fugledans i krok og kross, kvitring, bræking, bjølle-omar, herlege gud Helios! Leik og låt og linne ljomar, herlege gud Helios! Kom med liv og lange dagar, liv for lund og fjell og foss; høgtid gild me då deg lagar, herlege gud Helios, helg for deg i hòv og hagar, herlege gud Helios! Kjelde: Verk 7, Aschehoug1980, s 298.

av Arne Garborg Å nei, for himil rein og klår! Å sæle meg, no er det vår! No spelar liv um land og strand: å sæle meg, at upp eg vann! Å nei, for dag vår Herre gav! So skirt um fjell, so svalt i hav! So linn ei luft, so høg um haug! Og dette sæle solskinslaug! Å nei, eg høyrer lerka slå upp under bleike himilblå; mot kvelv ho stig med songen sin; snart når ho visst i himlen inn. Sjå måken ror frå klåre nut i stille tak mot havet ut; og fugl det kvitrar, kved og syng i tun og tre, i lind og lyng. Og å, som soli lognar trygg som varmeflaum um barm og rygg! Og gjennom all den milde dag det mjuke, salte havsens drag! Det brydder strå, det sveller knupp, og sevja stig i treet upp; ein dåm det vaknar søt og tung... Å sæle meg som er so ung! Kjelde: Arne Garborgs beste, Det Norske Samlaget, 1992, s. 19

av Arne Garborg Frå Haugtussa, 1895. Det stig av Hav eit Alveland          med Tind og Mo; det kviler klaart mot Himmelrand          i kveldblaa Ro. Eg saag det tidt som sveipt i Eim          bak Havdis graa; det er ein huld, ein heilag Heim,          me ei kan naa. Ho søv, den fine Tinderad           i Draume-Bann; men so ei Stund ved Soleglad          ho kjem i Brand. Naar Dagen sig som Eld og Blod          i Blaae-Myr, det logar upp med Glim og Glo          og Æventyr. Det brenn i Bræ og skjelv og skin          med gyllne Bragd, og Lufti glør' i Glans av Vin,          Sylv og Smaragd. Men av han døyr, den bleike Brand,          som slokna Glo, og klaart som fyrr ligg Alveland   ...

av Arne Garborg Utdrag frå diktet Veslemøy lengtar Eg veit så vel kva ho tenkjer på,    ho mor, når der ved gruva ho mødd må stå,    ho mor. So tidt ho gløymer sitt træl og mas og stirer ut gjenom kjøkenglas,-    gjer ho mor. Ho gløymer stræv og ho gløymer stell,    ho mor, og stirer upp mot dei ville fjell,    ho mor. "Kor gjeng det Veslemøy, arme ting, som renne må alle berg i kring?" -    spỳrr ho mor. Å visste du, kor eg lengtar her,    du mor! Den brune heidi, den fekk eg kjær,    du mor! Her gjeng eg ør millom aude fjell og græt meg i svevn kvar einaste kveld,    å du mor! Og alt er framandt og nytt og vondt,    du mor! Det stirer kaldøygt ikring meg rundt,    du mor. Her er kje liv som eg fritt kan tru; og ingin einaste er som du, -    du mi mor! Å tru den tidi fekk rundt seg snutt,    du mor! Eg reknar time og kva...

av Arne Garborg Nei, sjå kor det blånar her! No må me roa oss, kyra! Å nei, slike fine bær, og dei som det berre kryr a'! Nei, maken eg hev kje sett! Somt godt her er då til fjells. No vil eg eta meg mett; her vil me vera til kvelds! Å nam-nam, så søtt og godt! Ja, når det slik seg lagar. Og allestad bllått i blått! Her hev eg for mange dagar. Slik smak så frisk og fin! Eg er som på kongens slott. D'er plent som den beste vin, å nam-nam, så søtt og godt!