Gneisten
av Olav Aukrust Ein gneist slo ned! Og sidan eld og aldri fred- kva vil det meg? Frå Norigs fyrste barndomstid rann upp ei røyst so rein og blid: "Kom denne veg! Me kann 'kje liva kvar for seg."-- Det lét seg att; men omar enn frå fjellet bratt som Norigs berg- og bjørkemål; og gneisten vart eit bål. Du sjel av eld på Norigs harde, nakne fjell: kven er du lel? Eg veit det nok - du er den makt som byd meg halde vardevakt - i alle vêr - um det som norskt og Norigs er. So feng meg då! Og lat meg eld av din eld få,- og brenn og bruk meg, heil og all, og hav meg i ditt vald. Kjelde: Dikt i samling, Gyldendal, 1967, s. 207