Fjelldikt

av Jan-Magnus Bruheim Når det blir kvelden seine og alt er stilt ikring, sit eg her mo åleine og tenkjer ingen ting. Kring huset går og puslar ein vák og heimlaus vind. Han ruskar litt i døra og bankar og vil inn. Så sit eg her og høyrer kor klokka tikkar tid. Eg er så reint åleine og verda er så vid - Då ser eg gjenom glaset ut over heimegrend som mot ein stjernehimmel der ljosa brenn og brenn. Der bur det folk eg kjenner og folk som kjenner meg. Her sit eg glad og tenkjer på dei – og så på deg! Eg er ikkje åleine. Jamvel bak fjella blå bur kjende og ukjende som eg sit og tenkjer på. Kjelde: Syskenringen og andre barnedikt , Noregs Boklag 1972

av Aasmund Olavsson Vinje No Noregs eldste Dal eg rullar inn i, og Fjøll og Foss fortelja gamle Minni. Ikring meg sukkar Skog og aai tyter, og kvite Bekken fram or Uri bryter, og Dalen gjeng i Krok og aldri tryter: min Tanki burt i Draumens Toku flyter; paa sama Tid som her eg siit og nyter, eg for meg sjølv og alt det gamle syter, og endaa af det alt tilsaman kyter, so eg det aldri burt for nokot byter, for det er Ting, som Mannen aldri yter. Kjelde: Dølen I No. 46. 4. September 1859.

av Finn Sandum Eg fann att ei heimbygd som ein gong var mi Eg gjekk på dei gamle stier Eg kom som ein framand frå gamal tid ein gamal frå bortgløymde tider Der gjekk eg blant nedgrodde murar og leita etter ein song som eg høyrde på solskinnsturar blant folket som levde ein gong Eg kvilde min fot på ein stein ved ein veg eg såg mot mi himmelrand bak blånar i rymda eg såg etter deg men fann ikkje lenger di hand Eg sat der åleine da kvelden seig på og kveldssola sokk bak vårt fjell Eg spurde meg sjølv: Skal eg bli eller gå? -Om eg går, så er eg der lell derfor, Finn Sandum Forlag 2016

Kom med liv og lange dagar, liv for lund og logne ås, liv for eng og skog og hagar, herlege gud Helios! Høgtid gild me då deg lagar, herlege gud Helios! Kom  med glans um tun og tindar, solgull skirt på sjø og foss, sus av milde sunnanvindar, herlege gud Helios! Bløming rid på rygg og rindar, herlege gud Helios! Kom med vår og solrik sùmar, fugledans i krok og kross, kvitring, bræking, bjølle-omar, herlege gud Helios! Leik og låt og linne ljomar, herlege gud Helios! Kom med liv og lange dagar, liv for lund og fjell og foss; høgtid gild me då deg lagar, herlege gud Helios, helg for deg i hòv og hagar, herlege gud Helios! Kjelde: Verk 7, Aschehoug1980, s 298.

Eg høyrde ei vemodig plystring i heiloens sorgtunge song Eg låg innved tjønna og fiska i ungdommens sommar ein gong Sidan har heiloens sorgtunge song følgd meg i alle år Ei vemodig plystring eg høyrde ein gong er lykke, men likevel sår Den gongen var livet kvitt eller svart Heiloens song var kje kvit For du var kje der, og det vart slik det vart og heiloen følgde meg hit Kjelde: derfor, Finn Sandum forlag, 2016, s. 9.

Eg sat ein tidleg morgon på post innved ei myr Septembersola farga fjell frå aust Da var det eg fekk oppleve mitt livsens eventyr der fjellbjørkskogen gulna mot haust I myrdoggdisen der såg eg ein alvedans der myrull stod og kledde seg i dogga der såg eg huldra danse med sin lange huldresvans og stubben som eg sat på stille vogga Eg såg mot vest og der i myrullkanten stega kua fram og oksen følgde med Ein trollokse eg trur han var den fanten han fjetra meg og eg la rifla ned Eg kunne vore jeger der ved myra eit lungeskot og oksen seig i kne Men alvane som dans der rundt dyra ville aldri mitt hjarte gjeve fred Eg gjekk frå post som jeger utan dyr men likevel eg fekk ei stund så stor Og eventyret mitt der ved haustdoggmyr eg aldri sidan nemnde med eit ord Kjelde: derfor, Finn Sandum forlag, 2016, s. 13.

Det leikar i minne ei hending frå fjellet ein haustfarga dag Ein sundag eg trur det må vera med fjellbris i solvarme drag Gjennom vier og fjellbjørk eg vandra På solturre rabbar eg låg Ska tru om eg kanskje der sovna? Var det draum eller under eg såg? I bivrande haustsol eg ansa at buskene slepte sitt tak Fjellbjørk og sølvvier dansa i myrdogg der storelgen rak Med eitt der i haustfjellstilla eg høyrde ein symfoni med tonar frå eldgamle tider som ei bru ifrå tid til tid Tonane varleg anda i fjellbjørkdansen sin song I myrdoggdisen eg ana ei hulder som dansa ein gong Sikklet frå haustspake bekkar gjer fjellstilla meire sterk Som fjettra eg sit og undrast over meisterens skaparverk Eit susande søg gjennom lufta bryt i min hauststille fred I fargesprengd fullmogen røslyng slår ei vandrande trostflykt seg ned Eg veit kje kor lenge eg låg der, men låg nok til sola gjekk ned Ho sløkte dei haustvarme strålar og stille la kveldsdogga ned Kjelde: derfor, ...